استعاره

Friday, November 19, 2004

يکی قطره باران ز ابری چکـــــــــيد     خجل شد چو پهنــــای دريا بديد

که جايی که درياست من کيستم     گر او هست حقا که من نيستم

چو خود را به چشم حقـــارت بديد     صدف در کنارش به جــان پروريد

سپهرش به جــــــــايی رسانيد کار     که شد نامور لوءلوء شاهــــــوار

بلندی از آن يافت کـــــاو پست شد     در نيستی کوفت تا هست شد

                                                                                 (بوستان)

گمونم من اون قطره هه باشم! خودم که دوست دارم اينجوری فکر کنم....

ساحل افتاده گفت: گر چه بس زيستم     هيچ نه معلوم شد٬ آه که من کيستم

موج ز خود رفته ای٬ تيز خراميد و گفت     هستم اگر می روم٬ گر نـروم نيستم...

                                                                                 (اقبال لاهوری)

اين موجه جدی جدی خود خودمم...

 

/ 5 نظر / 13 بازدید
علي

سلام گ گ شک نکن که آدمهای متواضع هميشه بهترين مربی رو در اختيار دارن... /// اينکه آدم دلش بخواد موج باشه و دائم درحرکت خيلی خوبه اما بعضی موقعها بدجوری هوای يه ساحل امنی که از دور فانوس دريائيش روشنه دل آدمو تکون ميده...

علي

سلام گ گ شک نکن که آدمهای متواضع هميشه بهترين مربی رو در اختيار دارن... /// اينکه آدم دلش بخواد موج باشه و دائم درحرکت خيلی خوبه اما بعضی موقعها بدجوری هوای يه ساحل امنی که از دور فانوس دريائيش روشنه دل آدمو تکون ميده...

Kourosh

بابا ای ول چی شده يه مدتيه رفتی تو نخ شعر و مر؟؟؟؟

sepehr

سلام ... آقا ما شما رو از تو گوگل پيدا کرديم ... يه چيزی سرچ کرديم يه چيز ديگه آورد ... ولی ضرر نکردم ... پيش ما هم بيا ... ما هم بريم سراغ سرچ کردنمون ... بای بای