گيس گلابتون
جمعه ۱۸ مهر ،۱۳۸٢
فقط به خاطر خانم عبادی

Friday, October 10, 2003

امروز صبح خبر اينکه خانم شيرين عبادی جايزه صلح نوبل برده رو شنيدم. اولش يه کم حسوديم شد راستش! چرا به مامان من ندادن؟؟؟ مامان من شيميسته و role model ش مادام کوری بوده و من هميشه فکر می کردم که مامانم بايد اولين ايرانی باشه که نوبل شيمی رو می بره! خلاصه از کلاس که اومدم انگاری با پتک زده باشن تو سرم يهو انگار حاليم شد چه خبره گفتم خنگ خدا عقلت مگه سر جاش نيست؟ خيالبافی رو ول کن! می فهمی اين يعنی چی؟؟؟ اولين ايرانی! اونم زن! اولين زن مسلمان!  يه مشت محکم خورد تو دهن (به قول دوست عزيزم نگار) "آخوندهای شپشو"! بنازم به taste کميته نوبل با اين انتخابشون! خوشحالم که ديگه ما ايرانيها تا وقتی خانم عبادی رو دارم نيازی به اينکه خارجيهايی مثل مادر تريسا و مادام کوری و اينها رو role model قرار بديم نداريم.  وای اينقدر خوشحالم که گريه ام گرفته! از خوشحالی زياد خبرو به تمام ايميل ليست هايی که داشتم فرستادم! حتی به ليست کلاس رياضيم! رفتم آنلاين هر کی رو ميديدم خوشحاليمو باهاش قسمت می کردم.  ولی جدا جدا حقش بوده که خيلی برای حقوق زنان سختی کشيده. مبارکش باشه و مبارک همه ايرانيها!  (در اينجا يکم موسيقی شاد کننده متن پخش کنين!) تازه علاوه بر اينها الان معلم ادبيات فارسيم ياد گرفت که دکتر حسابی نوبل نبرده بود! آقا٬ هی به من می گفت برده! هی من می گفتم خانوم نبرده! به خدا يه روز می خواستم Almanac رو ببرم نشونش بدم! خلاصه که همه مون به اين خبر خوب احتياج داشتيم!  زنده باشين! 

شهرزاد کوچولو  

PS.  البته کی می دونه شايد مامانم اولين ايرانی بود که نوبل شيمی رو برد!

Ghesse goo

خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]